و تقرير جواب بنا بر وجه دوم اين است كه خدا عادل است و ستم نكند و اگر ايمان و كفر و تبدل آنها كار خدا باشد جور و ظلم بر خدا لازم آيد و كارِ خدا در موضوع ايمان و كفر همان دعوت به ايمان است نه كفر و رهبرى مردم به سود ايمان و زيان كفر و هر كه ايمان آرد و بر آن پايد خدا او را به كفر نبرد و از او سلب توفيق نكند . « قلت فيكون الرجل كافراً » خبر داده است و يا پرسيده است حمل بر خبر ظاهر كلام است و پرسش بر اين پايه است كه چون سائل از پاسخ امام ( ع ) به پرسش اول دريافت كه خدا كسى را از ايمان به كفر به در نبرد اين را پرسيد كه كافر ثابت را خدا به ايمان مىبرد به وسيلهء توفيق و لطف خود يا نه ؟ و پاسخ امام بر خبرى كه طرح شده روشن است و آن را رد كرده و فرمود : خدا كافر را هم هدايت و رهبرى كرده است زيرا فطرتِ او آمادهء پذيرش هدايت است و عنايت الهيه هم شامل حال او هست ولى اگر پرسش باشد امام پاسخ صريحى بدان نداده است و در عوض يك قاعدهء كليه را بيان كرده كه دانستنِ آن اهم است و آن اين است كه : خدا همهء مردم را به فطرتِ پاك و ساده آفريده و استعداد خوبى و بدى در همه است و وسيلهء هدايت را هم به بعثت انبياء و رسل براى همه فراهم ساخته زيرا رسولانِ خدا همه را به ايمان دعوت مىكنند و به راه خير مىبرند و از راه كفر و بدى باز مىدارند ، برخى از اين وسائل هدايت الهيه بهره‌مند مىشوند زيرا فطرت خويش را فاسد نكردند و انديشه در آغاز و انجام خود كنند كه از كجا آمده‌اند و به كجا مىروند و نداى حق را به گوش هوش مينيوشند و لطف و توفيق و رحمت خدا را دريابند چنانچه خدا فرموده است ( 69 سوره عنكبوت ) : « و آن كسانى كه به درگاه ما تلاش مىكنند بىشك آنان را به راه‌هاى خود رهبرى كنيم » و برخى از وسائل هدايت خدا بهره نبرند چون فطرت خود را تباه كنند و نينديشند و از نداى حق رو گردانند و رحمت و لطف